نمایش حقیقتی که همیشه انکار می شد

هنوز این فیلم در هیچ فستیوالی شرکت نکرده بود که فریاد اعتراض اهالی بالی وود همه جا را پر کرد. صدای اعتراض به علت نمایش حقایقی بود که بالی وود همیشه چشم بر آن می بست. دنیای رنگی و پر پول، خانه های بزرگ و دلباز، زنان و مردان زیبا، ازدواج های عاشقانه و معنا نداشتن طبقه و کاست چیزی است که همیشه در مافیای بالی وود نشان داده می شود. دنیایی غیر واقعی که شاید فقط در آرزوی هر هندی می تواند جای بگیرد. یادم می آید وقتی کلاس سوم دبستان بودم یکی از اقوام ما به هند سفر کرد و در تعریف هایش از علاقه ی عجیب این مردم به سینما می گفت که نان شب نمی خورند اما پول جمع می کنند تا تلویزیون و ویدئو کرایه کنند و فیلم ببینند. آن روزها نمی دانستم چرا ولی حالا بعد از سال ها زندگی در این سرزمین گویی به جواب پرسش های دوران کودکی ام رسیده ام. شاید به این دلیل که فیلم های بالیوودی زندگی ایده آل یک هندی را نشان می دهند و هر فردی می تواند با قهرمان داستان به هرچه که می خواهد دست پیدا کند. زیرا فقط در این فیلم ها است که یک پسر پولدار عاشق دختری زاغه نشنین می شود و یا پسر بچه ی خیابان خواب یک شبه صاحب خانواده ای اصیل. هندی ها با قهرمانانی چون آمیتاباجان بزرگ می شوند و نمی دانند برای ورود به بالیوود فقط باید رویا ببافند. چون بازیگران امروز هندی همه از نوادگان و خانواده های بازیگران بازمانده هستند و ورود غیر خودی فقط در صورت داشتن خانواده ای پولدار و با نفوذ امکان پذیر است و تنها در یک فیلم غیر بالوودی است که بازیگری نا آشنا، می تواند با اولین بازی خود در یک فیلم به مراسم اسکار پا بگذارد. میلیونر زاغه نشین گویی اعتراضی است بر حقیقت آشکاری که همیشه از سوی بالیوود نادیده گرفته می شد.

هر چند خود این داستان مایه هایی از فیلم های هندی داشت (پسرکی چای والا (کسی که چای سرو می کند) که در سختی بزرگ شده بود می تواند برخلاف جهت حرکت کند و میلیونر شود.)

اما سوال اینجاست که چرا همیشه غیر خودی باید حقیقت را یادآور شود؟ چرا بالیوود سعی نمی کند خودش حقایق را بیان کند و اگر کسی آنان را گوش زد کرد فریاد اعتراض بلند می شود؟ انگار پاسخ این سوال برای مردم مشرق زمین یکی است. شاید چون ما روحیه انتقاد پذیری نداریم و در باورهای خود غرق هستیم و زمانی که دیگری آنچه را که بوده و همیشه منکرش می شدیم نشانمان داده، تازه تکانی می خوریم و باز با جسارت تمام نفی می کنیم. آن وقت به دست های نامرئی و توطئه متصل می شویم. اما با تمامی این اعتراضات، میلیونر زاغه نشین به کارگردانی دنی بویل انگلیسی، نامزد 10 اسکار و برنده هشت تای آن شد. جمله زیبای الله رها رحمان برنده، دو اسکار برای بهترین موسیقی متن و بهترین ترانه هندی این فیلم هنگام دریافت جایزه نیز خواندنی است:" در طول زندگی ام همیشه باید بین نفرت و عشق یکی را انتخاب می کردم. من همیشه عشق را انتخاب کردم و الان اینجا هستم."

 چاپ شده در روزنامه اعتماد

یکشنبه 11 اسفند 1387