یک روز برای آنان 

این روزها روزنامه را که ورق بزنی یا در محوطه دانشگاه باشی انواع و اقسام برنامه ها و سمینارهای مختص به زنان را می بینی. گویی چند روز مانده به هشت مارچ همه چیز شکل دیگری پیدا می کند. سمینارهای مختلف راه اندازی می شود؛ در مورد آمارهای اعلام شده بحث می شود، مهمانان خارجی اعم از هنرپیشه، افراد علمی و فرهنگی به هند دعوت می شوند و در کنار تمام این برنامه ها نیز جشن هایی به چشم می خورد از رقص  های محلی گرفته تا آواز و برپایی نمایشگاه و صنایع دستی هایی که زنان در آن سهمی داشتند.
هشت مارس در هندوستان همه چیز رنگ زنانه به خود می گیرد. حتی مغازه های لوازم منزل، آرایشی و پوشاکی با حراج هایشان این روز را به همه یاد آوری می کنند. اما شاید گروه هایی که در این روز بیشترین فعالیت را به خود اختصاص می دهند تشکل های غیردولتی (NGO) باشند. آنان با برپایی برنامه هایی برای زنان دست به انواع و اقسام فعالیت های اجتماعی می زنند. از آشنایی زنان با حقوقشان گرفته تا مبارزه علیه کار اجباری، جلوگیری از بارداری های مکرر، حمایت از قربانیان خشونت زنان، فراهم کردن جهیزیه برای دخترانی که از سوی خانواده شوهر در سختی هستند، آموزش خود اشتغالی به زنان، یافتن همسر برای زنان بیوه ، بالا بردن دستمزد کاری زنان، جلوگیری از ازدواج های زود هنگام (زیر سن 18 سال)، تشکیل کلاس های سواد آموزی و غیره. البته نمی توان انکار کرد که دولت نیز از فعالیت های تشکل های غیردولتی حمایت می کند تا جایی که برخی از این تشکل های غیردولتی جنبه بین المللی پیدا کردند و نیروهای داوطلب از کشورهای دیگر نیز به هند می آیند. اما این دلیل نمی شود که خبر آتش زدن تازه عروسی توسط مادر شوهرش در روزنامه چاپ نشود آنهم به دلیل اینکه دختر به اندازه کافی جهیزیه به خانه شوهر نیاورده بود.
اما در هر حال این روز همانند دیگر نقاط جهان در هند نیز وجود دارد و حتی در تقویم سالانه آنان نیز دیده می شود و این چیزی است که جایش در کشور ما خالی است.

چاپ شده در روزنامه اعتماد

چهارشنبه ۲۱ اسفند