انتخابات در هندوستان

شنیده بودم همسایه مان که وکیلی با سابقه است برای دیدن بچه هایش قصد دارد چند ماهی به استرالیا برود اما گویا سفرش را برای شرکت در انتخابات پارلمانی هند به عقب انداخته بود. در آن زمان مناطق شمال هند در شور و حال انتخابات پارلمانی بودند. فقط کافی بود به خیابان بروی، از پیر و جوان حرف از انتخابات می زندند و حتی راننده ریکشا ها با پرچم های حزب های مختلف در سطح شهر می چرخیدند و مسافر سوار می کردند. در همان دوران بود که همسایه مان را دیدم و از او پرسیدم فکر می کنید چه گروهی پیروز شود؟ لبخندی زد و گفت:"مهم این است که من رای بدهم، پیروزی حزبی که طرفدارش هستم در مرحله بعد قرار می گیرد." ادامه داد و گفت به همین خاطر مقاله ای نوشتم برای کسانی که قصد رای دادن ندارند زیرا به نظر من رای ندادن یعنی زنده نبودن، درست مثل مرده ای که هیچ نظری ندارد و خودش را به دست زنده ها می سپارد تا برایش تصمیم بگیرند. در روزهای انتخابات پارلمانی هند در خیابان و یا دانشگاه می توانستی کلاه های کاغذی با نشان های حزب های مختلف را روی سر دانشجویان و مردم کوچه و بازار ببینی. برنامه ها و تبلیغات رسانه ها از یک طرف و حمایت های هنرمندان و ورزشکاران نیز از سوی دیگر شور و هیجان خاصی به این فضا می داد. حتی روی جلد مجله جامعه (‌‌Society) هم با منتشر کردن عکس بزرگ آمیتا باچان و سونیا گاندی به کالبد شکافی روابط سیاسی، اجتماعی آنان پرداخته بود. غیر از این شنیده بودم دولت هند به عنوان بزرگترين دموکراسي جهان با 1،1 ميليارد جمعيت، بودجه ی زیادی را برای خرید جوهرهای ضد آب هزینه کرده تا در صد تقلب را پایین بیاورد. زیرا اثر جوهر بر روی انگشت تا چند روز پاک نمی شد و دیگر کسی نمی توانست بیش از یکبار رای بدهد. هند سرزمینی است به اندازه تمام اروپا، برای همین حفاظت از 714 ميليون راي دهنده آنهم در 800 هزار پايگاه اخذ راي در طول انتخابات عمومي، وظيفه دشواري است و حضور 6 ميليون مامور پليس را مي طلبد و با توجه به اینکه در دور اول حداقل17 نفر جان خود را در جريان ناآرامي‌هاي ناشي از تحريم اين انتخابات از سوی مائوئيستها در ايالتهاي بيهار، چاتيسگر، اوريسا، جارکاند و مهاراشترا از دست دادند این حافظت ها در دور آخر چند برابر شد. انتخابات در هند يك ماه طول كشيد و در نهایت در اواسط ماه می با پیروزی حزب کنگره به رهبري مَن موهن سينگ نخست وزير هند به پایان رسید. کنگره حزبی است که بعد از به استقلال رسیدن هند (1947) بیشتر با رهبری خانواده نهرو گاندی اداره می شد و در این دوره کلمه "جایي هو" را از روی فیلم میلیونر زاغه نشین به عنوان شعار انتخاباتی خود برگزیده بود. اما نکته جالب در اینجاست که با توجه به میزان بالای بی سوادی، مردم هند در انتخابات پارلمانی حضور پررنگی داشتند و فراموش نمی کنم که در روز انتخابات، جوانان در خیابان های اصلی شهر ایستاده بودند و با پلا کاردهایی که در دست داشتند مردم را تشویق می کردند که به سوی صندوق های رای بروند. روی پلاکاردهای آنان نوشته شده بود : " من رای دادم. شما چطور؟ "

چاپ شده در روزنامه اعتماد
دوشنبه ۴ خرداد ۱۳۸۸

در همین صفحه نگاه کنید به :
یادداشت های  "کشور هفتاد و دو ملت"در روزنامه اعتماد